Τα πανηγύρια έχουν καθιερωθεί στα χωριά της πατρίδας μας από τα πολύ παλιά χρόνια, σαν γεγονότα θρησκευτικο-κοινωνικών εκδηλώσεων, εθίμων και διασκέδασης. Είναι εκείνες οι μοναδικές στιγμές (2-3 ημέρες) το χρόνο που βρίσκονταν όλα μαζί τα μέλη μιας κοινότητας, για να γιορτάσουν, κατ' αρχάς, τον προστάτη τους Άγιο ή Αγία, παράλληλα όμως και για να διαδηλώσουν την ενότητά τους, μέσα από τα κοινά έθιμα, τις κοινές παραδόσεις, τα κοινά, εν πολλοίς, ενδιαφέροντά τους.
Είναι γεγονός πως παρά τις κοσμοϊστορικές αλλαγές, που έγιναν τις τελευταίες 5-6 δεκαετίες, αλλαγές που ανέτρεψαν αιώνων ήθη και έθιμα, τα πανηγύρια εξακολούθησαν για πολύ καιρό ακόμα να αποτελούν ένα κοινό μέσο έκφρασης αντίστασης στην αποξένωση, που επιχειρούταν, από την παραδοσιακή κουλτούρα.
Στο χωριό μας η αυστηρή προσήλωση των προηγούμενων γενιών στα ήθη και έθιμα, διατήρησαν ως τις μέρες μας, σχεδόν άθικτο τον παραδοσιακό χαρακτήρα του πανηγυριού. Η συνέχεια όμως ήταν εντελώς διαφορετική και το πανηγύρι μας, εξαιτίας κυρίως αντικειμενικών λόγων, (δεν είναι επί της παρούσης να αναπτυχθούν), έχασε πολύ από την παλιά του αίγλη. Τότε "που η πλατεία ήταν γεμάτη", που κάθε χρόνο η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων "ανταμώναμε και ξεφαντώναμε", τότε που ακόμα και στο χορό κρατούσαμε την παράδοση που ήθελε μπροστά τους γεροντότερους και μετά τους νεότερους, που ήθελε δυο σειρές χορού, για να τον "σύρουν" όσο το δυνατό περισσότεροι πανηγυριστές. Τότε που οι πρώτες ακτίνες του ήλιου, μας έβρισκαν ακόμα στην πλατεία (ή στο Βακούφκο μαγαζί), να χορεύουμε ακόμα ένα τραγούδι, το τελευταίο, λίγο πριν οι οργανοπαίχτες απιθώσουν τη μουσική τους πανοπλία στη ρίζα του κορμού του πλάτανου.
Πέρασαν χρόνια από τότε, πολλά, πρόσωπα και πράγματα, άλλαξαν. Γενιές ήρθαν και απήλθαν, άλλες έρχονται και παρέρχονται. Από γενιά σε γενιά φυσικό είναι να επέρχεται, μια αποστασιοποίηση από τα τεκταινόμενα στο χωριό και να μη μπαίνει ως πρώτη προτεραιότητα η παρουσία στο πανηγύρι. Έτσι η συμμετοχή έβαινε συνεχώς μειούμενη, με αποτέλεσμα να φτάσουμε στο σημείο, το 2023, κατά τη συνήθη ώρα έναρξης του πανηγυριού, η πλατεία να είναι αδειανή και τελικά να μην ακουστεί, για πρώτη φορά στην ιστορία του πανηγυριού, ο γνώριμος ήχος του κλαρίνου. Ενέσκηψε και ο Κορωνοϊός και έκανε πολύ πιο δύσκολα τα πράγματα.